آرزو

پیرمرد ، آن نیمه شب ، دستانت در دستم ، با صدائی لرزان ، برایم دعا کردی

روزها و شب ها گذشت

برف می بارید و سپیدیش را تا دوردست می پراکند . آرزویم را نوشتم تا آن روز و آن لحظه در خاطرم بماند روزها و شب ها گذشت

اینک اما ، تنهایم . روزهاست که تنهایم . سالهاست که تنهایم . در این پیله تنهائی ، فرسوده و خسته ام

برای یک لحظه ، تنها یک لحظه ناب ، جان در آستین دارم

پیرمرد صمیمی من ، دعایت برآورده نشد دخترک پاک و معصوم ، آرزویت استجابت نشد گناه از من است

شكرانه

دلتنگي ، انبظار ، ترس ... دلنتگي ، انتظار ، اعتماد

...

و آن نام آشنا كه همراه آورد خاطرات را

و آن صداي دوست داشتني كه وجودم را گرم ساخت

و آن دفتر كه نمي دانم چند برگ است، چه رنگ است... به رنگ آسمان يا به رنگ ابر يا به رنگ باران

برايم مي خواند با همان صدا از همان دفتر

مست مي شوم ... پرنده مي شوم

‏زمان مي گذرد. ديگر اما خوبم. او مرا خوب كرده است.‏ مي رود و من به امبد سرمستي و پرواز روزگار مي گذرانم .‏

د ل ت ن گ

سكوت ويرانم مي كند ... ويرانم كرده است

صدا مي خواهم ... صدايي سرشار ... صدايي فارغ از خواهش و آرزو

صدايي كه در گوشم پرواز را زمزمه سازد. ‏

اسفـند

اسفند و باز چون اسپندي بر آتش ‏...‏

شيدائي

باز گردد عاقبت آن در ؟ بلي

رخ نمايد يار سيمين بر ؟ بلي

نوبهار حسن آيد سوي باغ؟

بشكفد آن شاخه هاي تر؟ بلي

ساقي ما ياد اين مستان كند؟

بار ديگر با مي و ساغر؟ بلي

اين سر مخمور انديشه پرست

مست گردد زآن مي احمر؟ بلي

من خموش كردم و ليكن در دلم

تا ابد رويد مي شكّر؟ بلي

ديوار

چه ره بود اين كه زد در پرده مطرب

كه مي رقصند با هم مست و هشيار

از آن افيون كه ساقي در مي افكند

حريفان را نه سر ماند و نه دستار

...

به مستوران مگو اسرار مستي

حديث جان بگو با نقش ديوار

همه چيم يار

داني كه چيست دولت ديدار يار ديدن در كوي او گدائي برخسروي گزيدن